SLOW THE TOOMACHOIL ΚΑΙ SLOW THE BLOODS ΕΠΙΣΗΣ

The land down under, where women glow and men plunder

Πλανόδιοι άνθρωποι

Κάθομαι σε ένα παγκάκι στην Αποστόλου Παύλου και περιμένω το ραντεβού μου. Πιο δίπλα από το παγκάκι κάθονται δύο Αφρικανοί και ένας Ασιάτης. Πλανόδιοι μικροπωλητές. Έχουν στήσει τους πάγκους τους στον πεζόδρομο και περιμένουν να περάσει κανένας πελάτης.

Κάποτε φάνηκε αγκομαχούσα στηριζόμενη στη μαγκούρα της η γιαγιά. Ήρθε και κάθησε δίπλα μου στο παγκάκι. Ο ένας την ήξερε. Άρχισε να τη ρωτάει τι έπαθαν τα πόδια της. Η γιαγιά είχε πέσει από τις σκάλες και είχε χτυπήσει. Τα πόδια της είχαν οιδήματα.

Γιαγιά γιατί δεν πας στο γιατρό? Λέει ο Αφρικανός.

Ε...που να πάω τώρα.... Δεν μπορώ.... Η γιαγιά

Μα τα παιδιά σου που είναι, γιατί δεν τους τηλεφωνείς, να σε πάνε στο γιατρό?

Τους τηλεφώνησα αλλά όλοι οι γιατροί έχουν φύγει...που να με πάνε?

Γιαγιά οι γιατροί είναι εδώ, δεν έχουν φύγει όλοι. Να τους πάρεις πάλι τηλέφωνο και να τους πεις να σε πάνε.

Η γιαγιά αργά κουνούσε το κεφάλι....

Γιαγιά πήγαινε να πάρεις τα χαρτιά σου και όταν έρθει ο Μισέλ με το αυτοκίνητο θα σε πάμε στο νοσοκομείο.

Με τα πολλά σηκώθηκε αγκομαχούσα και πήγε να πάρει τα χαρτιά της.

Μετά από λίγη ώρα που πέρασα πάλι από το σημείο, είδα τη γιαγιά με τα χαρτιά στο χέρι να περιμένει το Μισέλ. Αυτή τη φορά χαμογελούσε.

Ιστορία για αγρίους beta

Σε ένα άλλο όμως υποσύμπαν, συμβαίνουν τα εξής :

Εκεί, κατι ρεμάλια που γυροφέρνανε, είχαν ανάγει τις διαφωνίες τους σε επίπεδο..... τι είναι το σύμπαν, ο θεός τι ρόλο παιζει, αν υπάρχει.. και κάτι τέτοια...σε όλα τα άλλα, συμφωνούσαν, στα προαναφερθέντα συμφωνούσαν πως διαφωνούνε.....Οι συμφωνίες σήμαιναν, αναγνώριση και όχι ταυτότητα σε σημείο, που οι πολιτσμάνοι, όταν τους σταμάταγαν ζήταγαν αναγνώριση και ποτέ ταυτότητα....Μέσα σε αυτό το υποσύμπαν βρισκότανε ένα μαγαζί που έπαιζε και αυτή τη μουσική :

Ήταν το μαγαζί της γυμναστικής, όλα όσα αναφέρουν οι στίχοι

Ότα θα δεις ντελικανή, κόρη χαρά την έχεις
Δίχως να σκέφτεσαι γελάς, είντα ΄χεις, δε κατέχεις

Όντε πατείς την έχερη, τ'aλέτρι χαμηλώνει
Κι όσο γρινιάς τση κοπελιάς, τόσο κοντόοο , σιμώνει

Πότες και πότες πόρπατώ, ποτες και πότες στέκω
Πότες και πότες αγλακώ και πότες πότες θέτω..

, σε αυτό το μαγαζί είχαν το νοηματικό αντίστοιχο, σε μας, του αιτίου και του αιτιατού.
Έκανες μπράτσα σε αυτό το μαγαζί αλλά για να μείνεις πολλή ώρα μέσα χρειαζόταν, μεγάλη πειθαρχία και δημιουργικότητα, για να μετατρέπεις και να ανακαλύπτεις καινούργιες πηγές ενέργειας.....

Ένα παλιό ρεμάλι, ένα παλιορέμαλο.....Έτσι λέγανε οι νέοι, όταν πρωτομπαίνανε στο μαγαζί, για κείνο το ρεμάλι που τους πέταγε έξω...Νομίζανε πως τα είχε μαζύ τους....Σου λέει........ τι σου κάναμε ρε ρεμάλι και μας πετάς? Τον κάλο σου πατήσαμε?.....

Εν τέλει αφού τους πήρε από κάτω και όλα τα συναφή, μετά από μία κοσμοώρα διαβουλεύσεων....αποφάσισαν τελικά παμψηφεί....


Παλιορέμαλο από σημερα σε ονομάζουμε και πολιτευόμαστε προς τα σένα, ως το,...... <<αυτό που μας πετάει έξω από το μαγαζί, επειδή θέλει να μας προστατέψει. Μας βγάζει έξω για να φάμε λίγη μέλη και να ανατρανίσουμε ,ωστε να ξαναμπούμε στο μαγαζί με δυνάμεις τέτοιες, που θα μας επιτρέψουν να μείνουμε περισσότερο, αυτή τη φορά>>.

Με αυτόν τον τρόπο προέτρεψαν το πααλιορέμαλο να γίνεται αυτό που του είπαν.....

Εις οιωνός άριστος

Την ερώτηση σου μπορεί να την απαντήσει ο γλάρος που συνηθίζει να πετά πάνω από την ακρόπολη...αρκετά μακριά από τη θάλασσα?....όχι αν πετάς....

Δεν είναι και να πέφτεις από τα σύννεφα...

Ιστορία για αγρίους

Σε μία πραγματικότητα που εμείς θα τη βλέπαμε στις τρεις διαστάσεις, σα μία οντότητα η οποία είχε τρία διακριτά μέρη, ένα σώμα , μιά βέργα και ένα βουνό , συνέβησαν τα εξής:

Η βέργα έσπαγε συνέχεια. Είχε για διάστημα, που εμείς θα το λέγαμε αρκετό, αποκτήσει αυτήν τη συνήθεια ή οποία εκδηλώθηκε αρχικώς σαν τάση. Η ομάδα της οντότητας, που εμείς θα τη λέγαμε σώμα για πολύ καιρό κοίταζε με κατανόηση τη βέργα. Ήξεραν αυτοί πως έχουν τα πράγματα. Δεν πήγαινε πολύς καιρός που η βέργα ήταν αυτοί. Ήταν σπάσιμο να είσαι βέργα, στηρίζεις και στηρίζεις και πάρε βάρος και μετά πάρε και άλλο..... Ήξεραν επίσης πως ο σκοπός ήταν να ανεβούν το βουνό, που εμείς θα το λέγαμε βουνό της μετάλλαξης, αλλά χωρίς τη βέργα αυτό ήταν αδύνατον...

Μια μέρα η ομάδα σώμα μετά από εισήγηση της υποομάδας πόδια, έκανε στη βέργα

Τα κομμάτια της βέργας που άκουσαν και είδαν το σκηνικό, τότε συνειδητοποίησαν....όσα είχαν φύγει γύρισαν και βρήκαν και τους άλλους που είχαν μείνει και άρχισαν να γίνονται μία άρτια βέργα. Έγιναν αυτό που πραγματικά ήταν. Η συνέχεια της ιστορίας έχει χαρές και λύπες. Άλλου είδους όμως, πιο ψηλά στο βουνό βλέπεις....Το μέρος της οντότητας που θα λέγαμε βουνό, παραμένει ακόμα μυστηριωδώς σιωπηλό αλλά σε καμία περίπτωση κακεντρεχές.